Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Το γερμανικό όραμα για την Ευρώπη, δίχως μάσκες.

Αν και το άρθρο δεν είναι πολύ φρέσκο, επέλεξα επίτηδες να το αφήσω για λίγο πριν τις Ευρωεκλογές. Το γιατί νομίζω ότι θα γίνει εύκολα κατανοητό. Αντιγράφω (επίτηδες) από το (κυβερνητικό) Έθνος:
(οι τονισμοί, δικοί μου)

ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ - ΣΟΚ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ 
 Ανοίγουν πόρτες σε νεοναζί και σε ευρωσκεπτικιστές 

Οι «κανόνες του παιχνιδιού» αλλάζουν στον πυρήνα της Γηραιάς Ηπείρου εν όψει των ευρωεκλογών της 25ης Μαΐου, πράγμα που προμηνύει σημαντικές αλλαγές και στη σύνθεση της επόμενης Ευρωβουλής, η οποία δεν αποκλείεται να είναι πιο κατακερματισμένη αλλά και περισσότερο ευρωσκεπτικιστική από κάθε προηγούμενη.  

Το ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης αποφάσισε χθες (με πέντε ψήφους υπέρ έναντι τριών κατά) να καταργήσει ως αντισυνταγματικό το όριο του 3% που απαιτούνταν για την είσοδο ενός γερμανικού κόμματος στο Ευρωκοινοβούλιο. Μέχρι πρότινος το εν λόγω ποσοστό ήταν 5%. Πέρυσι η γερμανική κυβέρνηση το έριξε στο 3%, για να έρθει χθες το Συνταγματικό Δικαστήριο να το καταργήσει τελείως. Με την εν λόγω απόφαση δίνεται ουσιαστικά το «πράσινο φως» για την παρθενική είσοδο ουκ ολίγων μικρών παρατάξεων στην Ευρωβουλή. Ωστόσο, μεταξύ εκείνων που ετοιμάζουν βαλίτσες για το Στρασβούργο βρίσκονται και κόμματα... μάλλον εχθρικά προς την ίδια την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης, όπως για παράδειγμα το νεοναζιστικό NPD και το ακραία ευρωσκεπτικιστικό «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD). 

Πιο συγκεκριμένα, το ακροδεξιό NPD αναμένεται για πρώτη φορά στην ιστορία του να αποκτήσει εκπροσώπηση στην Ευρώπη εκλέγοντας έναν με δύο ευρωβουλευτές (καθώς το ποσοστό του υπολογίζεται σε 1 με 2%). Το νεοσύστατο «Εναλλακτική για τη Γερμανία», από την άλλη, προβλέπεται να «σαρώσει» (φλερτάρει ακόμη και με το 7%), ενώ την παρθενική τους είσοδο στο Ευρωκοινοβούλιο φέρονται να εξασφαλίζουν και οι Γερμανοί Πειρατές, που στις προηγούμενες ευρωκάλπες του 2009 είχαν λάβει σχεδόν 1%. 

Ολα τα παραπάνω αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα δεδομένου ότι η Γερμανία εκλέγει περισσότερους ευρωβουλευτές από κάθε άλλη χώρα (συγκεκριμένα 96). Στο άκουσμα της χθεσινής απόφασης, τόσο οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) της Μέρκελ όσο και η Σοσιαλδημοκράτες (SPD) του Γκάμπριελ δεν έκρυψαν την ανησυχία τους για τους πολιτικούς συσχετισμούς που θα προκύψουν από τις κάλπες της 25ης Μαΐου. «Ο λόγος που υπήρχε το όριο ήταν για να αποφεύγεται ο κατακερματισμός του Ευρωκοινοβουλίου», σημείωσε ο Τόμας Οπερμαν του SPD, ο οποίος υποστήριξε πως είναι απαραίτητο να υπάρχει μια «σταθερή πλειοψηφία» στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ειδικά στην παρούσα χρονική στιγμή. Στελέχη των Χριστιανοδημοκρατών κατήγγειλαν πως με τη χθεσινή απόφαση ουσιαστικά αποδυναμώνεται η θέση της Γερμανίας εντός της Ευρώπης. 
 ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ

Ελπίζω να καταλαβαίνετε πως ακριβώς εννοεί το ευρωπαϊκό όραμα η Γερμανία, μιας και θέλει να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν την αφήνει. Στο εσωτερικό της διατηρεί το 5% για είσοδο στο κοινοβούλιο (και δεν το χαμηλώνει κιόλας), αλλά για την Ευρώπη κάνει εκπτώσεις που ήρθαν να πάρουν και τη βούλα του ανωτάτου συνταγματικού δικαστηρίου και τελικώς να καταργηθούν ακόμη και αυτές. Και το ενδιαφέρον είναι το εξής: ποιος είναι αυτός που έκανε προσφυγή για την Ευρώπη αλλά δεν έκανε για τη Γερμανία; Δεν ακούγεται λίγο παράταιρο; Μήπως κάτι δεν πηγαίνει καλά εδώ πέρα;
Μήπως υπάρχει κάτι σάπιο στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας;

Και πριν βιαστείτε να πείτε ότι πρόκειται για απόφαση δικαστηρίου, να σας υπενθυμίσω ότι τα περασμένα 3 χρόνια το ίδιο δικαστήριο έχει απορρίψει προσφυγές κατά της "βοήθειας" στην Ελλάδα ως επωφελείς για τα γερμανικά συμφέροντα. Άρα, ό,τι θέλουν κάνουν.

Το άρθρο αφιερώνεται σε όλους τους τυφλούς λάτρεις αυτού του συνοθυλεύματος που νομίζουν ότι ταυτίζεται με το όραμα της πάλαι ποτέ Ενωμένης Ευρώπης και που πλέον δεν υπάρχει.
Διότι άχρηστοι δεν υπάρχουν μόνο εντός των ελληνικών συνόρων.

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Κάτι ξέρουν οι Γερμανοί (αυτό που ξέρουμε κι εμείς, πλην ηλιθίων φυσικά).

Σύμφωνα με ένα ρεπορτάζ που διάβασα "Αν η Ελλάδα επιστρέψει στις αγορές παρά το υπέρογκο χρέος της και έχοντας υπόψη ότι εκεί την αναμένουν επιτόκια της τάξης του 5% και ειδική περίοδος χάριτος στην αποπληρωμή, τότε δεν μιλάμε για επιστροφή στην ομαλότητα, αλλά για εξαιρετικές συνθήκες.
Η κυβερνητική πλειοψηφία του συντηρητικού πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά κρέμεται από δύο μόλις βουλευτές. Αυτό δεν διαφεύγει από τους δανειστές.
Διότι αν το κόμμα του χάσει στις αυτοδιοικητικές ή και στις ευρωεκλογές τον Μάιο, τότε δύσκολα θα εμποδίσει κανείς τη διεξαγωγή πρόωρων βουλευτικών εκλογών.
Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα ίσως επιστρέψει στην ακυβερνησία, βυθιστεί στην κρίση και θέσει σε κίνδυνο ολόκληρη την ευρωζώνη".

Πόθεν προκύπτει αυτό; Μήπως από καμιά φυλλάδα του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΚΚΕ; Μήπως από τους ΑνΕλ; Μήπως από τα κακά σιωνιστικά κέντρα που θέλουν το κακό μας;

Βασικά, από μια εκ των μεγαλυτέρων γερμανικών εφημερίδων προέρχεται, την Ζυντόιτσε Τσάιτουνγκ (Sueddeutsche Zeitung). Για την ιστορία, θα παραθέσω και πλήρες το γερμανικό κείμενο (για όποιον θέλει):
Griechenlands Regierung plant, sich wieder am Markt zu finanzieren. Sie will nicht nur über Monate laufende Anleihen ausgeben, sondern Staatspapiere mit einer Laufzeit von mehreren Jahren. Hätte es eines überzeugenden Beweises bedurft, dass die oft umstrittene und immer wieder geänderte Rettungspolitik der vergangenen Jahre eine erfolgreiche war - hier ist er, freuen sich Europas Politiker. Athens geplanter Gang an die Finanzmärkte wird bejubelt als Rückkehr des Landes in die Normalität.
Genau das ist es aber nicht.
Normal ist, dass ein Land, das Kredite aufnehmen muss, sich den besten Kreditgeber auswählt. So wie das grundsätzlich jeder Bürger, jedes Unternehmen macht. Solide soll der Kreditgeber sein, niedrige Zinsen bieten und beste Rückzahlungskonditionen. Gemessen an diesen Kriterien gibt es für ein derart krisengeschütteltes Land wie Griechenland einen einzigen Kreditgeber, der infrage kommt: der Euro-Rettungsfonds.
Knapp 134 Milliarden Euro hat der Fonds bisher an Griechenland überwiesen, die durchschnittliche Laufzeit der Kredite beträgt 30 Jahre, der durchschnittliche Zinssatz liegt bei 1,5 Prozent. Wegen eines zehnjährigen Zinsmoratoriums zahlt Athen derzeit gar keine Zinsen. Und auch keine Tilgung, weil die meisten Kredite erst beginnend in den 2040er-Jahren fällig werden.
Die Euro-Politiker haben sich auf diese Superkonditionen verständigt, weil das Euro-Land ohnehin unter einem unvorstellbaren Schuldenberg ächzt, der nur über Generationen abgezahlt werden kann und bislang jeden nachhaltigen Aufschwung verhindert. Die Euro-Retter haben versucht, Griechenland jeden unnötigen Euro an Kreditlasten zu ersparen.
Damit ist Schluss, wenn Athen sich Geld am Markt borgt, wo Verständnis und Solidarität unbekannte Währungen sind. Wer Geld am freien Markt verleiht, will daran verdienen. Wenn Griechenland also trotz des Schuldenberges an die Märkte zurückgeht, wohl wissend, dass dort um die fünf Prozent an Zinsen erwartet werden und andere Tilgungsfristen gelten, ist das nicht wiederkehrender Normalität geschuldet, sondern besonderen Umständen.

Die Euro-Zone könnte gefährdet sein

Die Euro-Kreditgeber wollen am liebsten keine neuen Kredite mehr zu Superkonditionen ausgeben. Für sie muss jetzt der Beweis her, dass die bisherige Rettungspolitik richtig war. Sie müssen die Steuerzahler zu Hause überzeugen, vor allem in Deutschland.
Und: Der konservative Premier Antonis Samaras will seine nur noch mit zwei Stimmen Mehrheit agierende Regierungskoalition über die anstehenden Wahlen retten. Was im Übrigen ganz im Sinne der Euro-Kreditgeber ist. Denn verliert die Regierung Ende Mai bei den kommunalen oder auch europäischen Wahlen, sind Neuwahlen des Parlaments kaum noch zu verhindern. Athen könnte unregierbar werden, Griechenland wieder in der Krise versinken, die Euro-Zone gefährdet sein.
Dies zu verhindern, reden Kreditgeber und griechische Regierung jetzt der wiederkehrenden Normalität das Wort.

Ignoranz und Hoffnung statt Ehrlichkeit

Mit einer gehörigen Portion Ignoranz übergehen sie, was im jüngsten Bericht der Buchprüfer der Kreditgeber, der Troika, steht. Dort sieht das "realistische Szenario" für Griechenland nämlich anders aus. Die Experten, die über Monate die Bücher in Athen geprüft haben, rechnen damit, dass das Land bis 2016 zwischen 16 und 17 Milliarden Euro an neuen Krediten braucht und damit ein drittes Hilfspaket, und zwar aus dem Euro-Rettungsfonds.
Mit einer großen Portion Hoffnung beziehen sich die Euro-Politiker dagegen auf das von der Troika als "optimistisch" beschriebene Szenario. Danach kommt die Wirtschaft in Schwung, erwirtschaftet Athen stete Überschüsse, finanzieren sich griechische Banken am Markt, nutzt die Regierung das eigentlich für die Banken vorgesehene Geld, um anderweitig Löcher zu stopfen. Dann benötigte die Regierung bis 2016 nur vier bis fünf Milliarden Euro an Krediten, und die könnte sie womöglich am Markt aufnehmen.
Könnte. Wenn. Falls. Müsste. In vier Jahren Griechenland-Krise gab es diverse optimistische Szenarien. Keines davon ist jemals eingetreten. Im Gegenteil, ein ums andere Mal wurden die als realistisch bezeichneten Ausblicke noch unterboten.
Diese Kluft zwischen Versprechen und Wirklichkeit haben die Bürger bemerkt. Weshalb den Euro-Politikern jetzt eine gehörige Portion Ehrlichkeit zu wünschen ist. Ehrlichkeit, um zu erklären, dass in Griechenland nach wie vor nichts normal ist - und womöglich um weitere Hilfe zu werben, für einen langen Atem bei der Krisenbewältigung. Wenn Bundeskanzlerin Angela Merkel am Freitag Premier Antonis Samaras besucht, ist eine gute Gelegenheit dafür.

Σύμφωνα με το άρθρο, στις αγορές βγαίνουμε όχι λόγω εξυγίανσης αλλά με την ελπίδα ότι το πράγμα δεν θα παραστραβώσει για την Ευρώπη, και είναι ακριβώς έτσι.

Πριν πέντε χρόνια, με μεγαλύτερο ΑΕΠ, με απείρως μικρότερη (καταγεγραμμένη) ανεργία, με το χρήμα να κινείτο, με μαγαζιά παντού, με επιχειρηματικότητα, με τους αρνητικούς δείκτες κατά πολύ μικρότερους σε σχέση με σήμερα, η χώρα έφτασε κοντά στο φαλιμέντο, την χρεωκοπία. Μια χρεωκοπία που ακόμη και σήμερα είναι ορατή, δείγμα της σωτηρίας που μας έχουν επιβάλει. Τότε λοιπόν μας είχαν πείσει ότι ζούσαμε με δανεικά, πάνω από τις δυνατότητές μας, ότι αυτό έπρεπε να σταματήσει.
Σήμερα, με χρέος πολύ μεγαλύτερο (κυριολεκτικώς δυσβάσταχτο), με ανεργία υπερπολλαπλάσια, με τα δυνατά χαρτιά της χώρας να μεταναστεύουν, με ΑΕΠ καταβαραθρωμένο (και που'σαι ακόμα), με τα λουκέτα να εξακολουθούν να έχουν μορφή χιονοστιβάδας, με τον κόσμο να μην μπορεί να καταναλώσει ούτε καν για τα βασικά αγαθά, με δυστυχία παντού, η Ελλάδα φέρεται να μπορεί να ξαναβγεί στις αγορές.

Ούτως ειπείν, να συνεχίσει να δανείζεται, ακριβώς όπως έκανε πάντοτε.
Βέβαια θα μου πείτε ότι υποτίθεται ότι η όλη ιστορία έγινε για να σταματήσουμε να δανειζόμαστε. Επίσης, μια από τις σημαντικές επιχειρηματολογίες είναι ότι αφού βγαίνουμε στις αγορές δεν θα έχουμε ανάγκη από μνημόνια, άρα θα κάνουμε ό,τι γουστάρουμε δίχως να μας κουνάει κανείς το δάκτυλο σωστά; Ε; Τέλος τα μνημόνια από σήμερα, ε;

Η μόνη διαφορά είναι ότι τότε τα χρήματα των δανεισμών πήγαιναν στον κόσμο, είτε ως μισθοί, είτε ως έργα, είτε ως υποδομές. Τώρα, τα χρήματα των δανεισμών πάνε στους δανειστές, στις τράπεζες, στα λαμόγια και τα κοράκια. Γι'αυτό και το τότε ήταν κακό ενώ το τώρα είναι καλό. Το κοινωνικό κράτος είναι το πρώτο που έχει πληγεί θανάσιμα και αυτό πλέον έχει καταστεί σαφές.

Πανηγύρισε, λοιπόν, ηλίθιε.
Η κατάντια σου είναι ότι στα λένε πλέον μέχρι και οι Γερμανοί.

Εγώ το μόνο που περιμένω να δω είναι η δικαιολογία με την οποίαν θα σε επιστρέψουν στα μέτρα μετά τις ευρωεκλογές.

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2014

Η γεωργιαδίζουσα Υγεία σε ρυθμούς Αδόνειδος.

Αρχικά νόμιζα ότι απλώς επρόκειτο για κάποιο από τα συνηθισμένα σιχτιρίσματα που δέχεται ο εν λόγω παριστάνων τον Υπουργό από σχεδόν το σύνολο των Ελλήνων.
Μ'αυτά και μ'αυτά ανακάλυψα πικρά ότι δεν επρόκειτο για κοινό σιχτίρισμα αλλά για επίσημες δηλώσεις του παριστάνοντος τον Υπουργό στην Washington Post (παραθέτω το λινκ επίτηδες με τρόπο να φαίνεται ολόκληρο: http://www.washingtonpost.com/world/greeces-prescription-for-a-health-care-crisis/2014/02/21/adabb7ac-8db1-11e3-99e7-de22c4311986_story.html)



Έτσι, για να μην υπάρχουν απορίες.
Τι φταίνε τα παιδιά του και έχουν αυτό το πορδομιλούν μολυσματικό Αίσχος για πατέρα;

Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

Πάντα θα υπάρχουν λεφτά...

Τα παρακάτω έγγραφα τα αλίευσα στο ίντερνετ και τα αναδημοσιεύω.





Απλά για την ιστορία, να κάνουμε τη σούμα:
    8.167.859
  10.427.709
    2.349.370
+10.336.323
=31.281.261 δολάρια ΗΠΑ, ήτοι κάτι ψιλά λιγότερα σε ευρώ.

Αν σε αυτά προσθέσουμε και τα 270.000.000 που έχουν απλήρωτα (από στόματος Χοακίν Αλμούνια) τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης, pasok και νουδού, στις τράπεζες από θαλασσοδάνεια (με ενέχυρο τα μελλοντικά τους ποσοστά κλπ, κλπ, τα θυμάστε τώρα, μην επανερχώμαστε), τότε το άθροισμα αγγίζει τα 300.000.000 ευρώ.

Αν, τώρα, προσθέσουμε και την αναξιοποίητη λίστα Λαγκάρντ (καθώς και του Λιχτενστάιν, αυτή ήδη ξεχάστηκε) τότε το ποσόν μάλλον παραξεφεύγει ακόμα και για τα όρια του παντελώς ανίκανου ελληνικού κράτους.

Κάντε όποια διαίρεση θέλετε να δείτε πόσοι δάσκαλοι θα μπορούσαν να πληρώνονται από αυτό το ποσόν, ή πόσες παροχές Υγείας περισσότερες θα μπορούσαμε να έχουμε, ή πόσα άδικα και αντισυνταγματικά μέτρα να μην είχαν ληφθεί και ούτω καθεξής.

Γιατί τα γράφω αυτά;
Μα διότι με εντολή Σαμαρά επεστράφησαν 17.000.000 ευρώ από τις μίζες (των δισεκατομμυρίων) στον ελληνικό λαό.

Η ανικανότητα πλέον θεωρείται προσόν.
Τελεσίδικα.
Με εντολή Σαμαρά.

Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

Για σένα Κουώστα!

Δόξα σοι Χριστέ ο Θεός!

Τον μέσο Έλληνα τον έχει πάρει ο διάολας της ανεργίας, ή έστω ο δαίμων της μείωσης εισοδήματος, αλλά η Εθνική κυβέρνησις φρόντισε να έχει πλέον σπέσιαλ ρίνγτόουν για το Άει Φόουν το πεντάρι, που σε λίγο θα κοστίζει όσο 3 ελάχιστοι μισθοί εν Ελλάδι (Shnaghai II zone).


Ανεβαστικό ρίνγτόουν για τους ανέργους της ενδόξου Πατρίδος ημών τε και υμών, από την βαφτιστήρα του Κοκού του ΙΓ' Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου. (Ή είμεθα ως προτεκτοράτο συνέχεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ή δεν είμεθα. Μόνο ΑΕΚ ρε).

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Ξανανοίξαμε και σας περιμένουμε! Εδώ οι καλοί άχρηστοι, έλα πάρε, πάρε, πάρε....!

Είχε πιάσει πολλή σκόνη το μαγαζί και αποφασίσαμε να κάνουμε ένα σκουπισματάκι, να σινιάρουμε λίγο τα τραπεζοκαθίσματα και να κάνουμε και μια μικροεπισκευή στην πίστα για να ξαναλειτουργήσει.
Θα μου πείτε, που τον βρίσκετε τον χρόνο και τα κέφια;
Καλώς ή κακώς δεν υπάρχει τίποτε από τα δύο και υποθέτω ότι όλοι οι εν Κουτούκιω παροικούντες είμαστε ο καθείς με τις δικές του μικρές ή μεγάλες ή μεγαλύτερες σκοτούρες. Όμως πλέον η μπάλα έχει χαθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό που κρίναμε ότι πρέπει να ξαναξεκινήσει η συλλογή αναλγησίας των 300 αχρήστων και του στενού τους κύκλου, έτσι για να τα έχουμε μαζεμένα. Φυσικά τα σχόλια στο κείμενο (όπως κάνω εδώ εν προκειμένω, κυρίως λόγω των δευτέρων εγκαινίων, για το καλό που λένε) είναι προαιρετικά όπως καταλαβαίνετε.

Ενθυμούμενος, λοιπόν, ένα μικρό αφιερωματάκι που είχα κάνει εις το μαγαζί μου στον παμμέγιστο ΥΠΟΙΚ μας, Γιαννάκη Στουρνάρα, με το οποίο αποδεικνυώταν ότι ο άνθρωπος αυτός υπήρξε διαχρονικά κρατικοδίαιτος (και προφανώς κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια θεωρεί ότι η μεγάλη πληγή δεν είναι οι μίζες κλπ, αλλά το δημόσιο) και όταν έπαψε να είναι δεν έπεσε ποτέ του μέσα σε τίποτε (γι'αυτό μάλλον και ανταμοίφθηκε με την θέση του γενικού δερβέναγα της χώρας), αποφάσισα η επανέναρξη του καταστήματος να συμπέσει με τον έτερο Καππαδόκη, τον Χαρούλη τον Θεοχάρη, ήτοι τον υπεύθυνο για τα έσοδα της χώρας και αυτό επί τη ευκαιρία ενός άρθρου που είχε πάρει το μάτι μου στο Κουτί της Πανδώρας προ καιρού, σύμφωνα με το οποίο ο Γενικός Γραμματέας Εσόδων επί της ουσίας λαμβάνει μπόνους εάν ξεπεραστούν οι οικονομικοί στόχοι.

Πράγματι έψαξα στο σχετικό ΦΕΚ (222Α/2012) που περιέχει τον Νόμο 4093 όπου φτάνοντας στο Άρθρο 96 και συγκεκριμένα στην σελίδα 5560 διαβάζουμε λεπτομερώς ότι:


Δηλαδή το μάτι μας πέφτει μεμιάς στα εξής σημεία:
α) τι προσόντα πρέπει να έχει ο Γενικός Γραμματέας Εσόδων
β) τι προβλέπει η νομοθεσία σε περίπτωση που ο ΓΓ Εσόδων αποδειχθεί άχρηστος και
γ) ότι σε περίπτωση που τα πάει καλά, θα πάρει και μπόνους.

Πάμε στο πρώτο όπου επιβάλλεται να ανατρέξουμε στο επίσημο βιογραφικό του όπως αυτό παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα του ΥΠΟΙΚ:


Από το βιογραφικό του, λοιπόν, το οποίο προφανώς και δεν παίζει να χάκεψε κανείς, διαπιστώνουμε κατ' αρχήν ότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις σε επίπεδο πτυχίων, μιας και ο άνθρωπος είναι αμιγώς πληροφορικάριος. Βέβαια θα μου πείτε ότι και πληροφορικάριος που είναι, το taxis έσπασε κάθε ρεκόρ καταρρεύσεων άρα αν μη τι άλλο δεν θα τον χαρακτήριζες και εντελώς ικανό ακόμη και στο αντικείμενό του. Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι, όμως, ότι μέχρι την στιγμή που έγινε εκ του μη όντος σύμβουλος του Υπουργού Οικονομικών και πιο συγκεκριμένα "για σύντομο χρονικό διάστημα πριν την έναρξη της θητείας του ως ΓΓΠΣ" (Πληροφοριακών Συστημάτων, κάπου στο 09 δηλαδή) ο άνθρωπος αυτός δεν δείχνει (σύμφωνα με το βιογραφικό του πάντοτε) να έχει την παραμικρή επαφή με οικονομικά.

Άρα, έως τώρα έχουμε δύο ασφαλή συμπεράσματα: πρώτον, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που ο ίδιος ο Νόμος θέτει μιας και δεν έχει ασχοληθεί με τίποτε φορολογικό και οικονομοτεχνικό, και δεύτερον, όλα τα χρόνια εργαζόταν πάνω στο αντικείμενό του (δηλαδή ως πληροφορικάριος). Ο άνθρωπος αυτός, λοιπόν, όχι μόνο έγινε ΓΓ Δημοσίων Εσόδων (δηλαδή αμιγώς οικονομικό ζήτημα) αλλά θα πρέπει να ελέγχεται και ως προς την επιτυχία ή την αποτυχία του Έργου του, το οποίο βέβαια μόνο κακό δεν είναι αρκεί όμως να τηρείται διότι αυτό είναι που μας ενδιαφέρει και που δεν το βλέπω να γίνεται. Οπότε σε αυτό το σημείο πάμε λίγο πιο πίσω στο βιογραφικό του.
Αναγκαστικά θα πρέπει να προσπεράσουμε τις γενικόλογες αυτοπαρουσιάσεις (υψηλόβαθμο στέλεχος μεγάλων επιχειρήσεων αλλά δούλεψε και σε νεοσύστατες εταιρίες καινοτομίας) διότι πολύ απλά είναι ανέφικτο να διασταυρωθεί το παραμικρό όταν ο ίδιος δεν μνημονεύει ούτε μία από τον ορυμαγδό επιχειρήσεων. Θα μείνω στα δύο μοναδικά ονόματα που αναφέρονται στο επίσημο βιογραφικό του:
α) Lehman Brothers
β) Ασπίς Πρόνοια
Εδώ είτε μπορούμε να υποθέσουμε ότι πάλι ασχολήθηκε με αμιγώς πληροφοριακά ζητήματα (όπως και αναφέρεται άλλωστε άρα πάλι ουδεμία σχέση με τα οικονομικά), είτε να κάνουμε την υπέρβαση και να δεχθούμε ότι ασχολήθηκε με οικονομικά ζητήματα και στις δύο. Στην αυτήν περίπτωση είμαστε υποχρεωμένοι να επισημάνουμε ότι αμφότερες κατέρρευσαν από την κακοδιαχείριση και πιθανώς (αυτό είναι θέμα της Δικαιοσύνης να το κρίνει αν όντως ισχύει ή όχι) από τις απάτες άρα δεν τον συμφέρει και ιδιαίτερα να δεχθούμε ότι σε αυτές τις δύο ασχολήθηκε με οικονομικά ζητήματα. Όπως και να'χει, πάλι εμείς τα φορτωθήκαμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αυτό έτσι για την ιστορία:


Αν κάνουμε μία απλή αναζήτηση στον γούγλη για τον όρο "κατέρρευσε το taxis" θα μας εμφανίσει σε περίπου μισό δευτερόλεπτο κάπου στις 160.000 καταχωρήσεις με διάφορες ημερομηνίες και από εκατοντάδες διαφορετικές παραπομπές και πάντα δίχως να συνυπολογίζονται τα προσωπικά βιώματα του καθενός (διότι μην μου πείτε ότι δεν σας έτυχε ούτε μία τέτοια περίπτωση). Ο καθένας ας ψάξει όσο πίσω θέλει (εγώ πάντως δεν άντεξα). Άρα σε αυτό το θέμα έχουμε μάλλον πλήρη αποτυχία.
Στο θέμα των εσόδων, η αποτυχία είναι ακόμη μεγαλύτερη: υπάρχει ένα πρωτογενές πλεόνασμα που βλέπει μόνο η κυβέρνηση και κανείς άλλος το οποίο επί της ουσίας είναι ταμειακό επειδή δεν πληρώνονται τα ληξιπρόθεσμα. Η τρόικα κάνει ολίγον τι τα στραβά μάτια ένεκα επικείμενων ευρωεκλογών αλλά παρά τα στραβά μάτια θέλει και άλλα μέτρα. Το γιούρογκρουπ αναγνωρίζει ότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν και υπάρχει χρηματοδοτικό κενό. Ο Σόιμπλε είναι ικανοποιημένος από την πορεία του προγράμματος (όπου θεωρητικά έπρεπε να έχουμε σωθεί από το πρώτο μνημόνιο) και γι'αυτό προανήγγειλε και νέο μνημόνιο μπας και καλύψει την μαύρη τρύπα που έχουν δημιουργήσει τα περασμένα σωτήρια μνημόνια που επίσης τον άφησαν ικανοποιημένο. Και την ίδιαν στιγμή, ακόμη και στο προϋπολογισμό που τάχα μου ψηφίσαμε μιας και δεν υπάρχει η σύμφωνη γνώμη της τρόικας, τα νούμερα δεν βγαίνουν μιας και σε κανένα σημείο δεν υπάρχει πρόνοια για το τι μέλλει γεννέσθαι με ληξιπρόθεσμες οφειλές που δεν καλύπτονται με κανένα πρωτογενές πλεόνασμα (ιδέ εδώ) και οι οποίες ολοένα και αυξάνονται (παράλληλα με τα δυσβάσταχτα τοκοχρεολύσια). Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και την απόλυτη κατάρρευση των δημοσίων εσόδων καθώς και την εκτίναξη όλων των αρνητικών αριθμών (ανεργία, κλείσιμο επιχειρήσεων, μετανάστευση, δημόσιο χρέος κλπ) μαζί με την ελάττωση των θετικών αριθμών (πχ ΑΕΠ κλπ), τότε καταλαβαίνουμε ότι έχουμε πλήρη και απόλυτη αποτυχία.

Πάμε, λοιπόν, στο τρίτο σημείο που έχουμε αφήσει, αυτό του μπόνους. Ο (κατά την ταπεινή μου άποψη) άκρως αποτυχημένος και εξαιρετικά επικίνδυνος ΓΓ Δημοσίων Εσόδων (πάντα μαζί με το έτερον ήμισυ, τον εξαιρετικά αποτυχημένο και άκρως επικίνδυνο ΥΠΟΙΚ) έχει την πλήρη ελευθερία να εισηγείται φυλακίσεις πολιτών, κατασχέσεις σπιτιών, αντιπαροχές με το κράτος για συμψηφισμό χρεών κλπ. Κοινώς καταστρέφει όλη την κοινωνική δομή της χώρας, ενώ πλέον ειλικρινώς θα σας πω ότι δεν ξέρω καν αν είναι πίσω και από άλλες εμετικές αποφάσεις όπως τα εξοντωτικά πρόστιμα ακόμη και για ψύλλου πήδημα, η αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου κλπ (αρκεί βέβαια να μην είσαι σε καμιά λίστα Λαγκάρντ. Εκεί σιγά μην ασχοληθεί κανείς).
Γιατί; Μήπως για να πάρει μπόνους όπως προβλέπει το σχετικό ΦΕΚ; Για ποιον λόγο (πλέον) να μην πάει και εκεί το μυαλό μου/μας;

Αλήθεια, μήπως έχει παραγίνει αυτή η ιστορία με τα μπόνους των κυνηγών κεφαλών; Παλιά είχαμε τους μπάτσοι (δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα κιόλας) όπου είχαν ειδικό ταμείο που έμπαινε ποσοστό επί των κλήσεων που έκοβαν (και μην ξεχνάμε και τον άτυπο "διαγωνισμό" που γινόταν με τους δημοτόμπατσοι για το ίδιο θέμα προς επωφελείαν των δημοτικών πόρων). Πρόσφατα διαβάσαμε για τους ελεγκτές εισιτηρίων στα αστικά ΜΜΜ όπου το μισό του προστίμου θα το επωφελούνται απευθείας αυτοί (υποθέτω βέβαια, ότι αυτό θα γίνεται όταν δεν σε δολοφονούν. Αν και -θα μου πείτε- και γι'αυτό θα αποφανθεί η Δικαιοσύνη. Σωστό). Και πάει λέγοντας. Και στο ενδιάμεσο, ο Θεοχάρης, ένας άνθρωπος που όχι μόνο δεν έχει την παραμικρή σχέση με το αντικείμενο αλλά λίαν επιεικώς τα έχει κάνει και εντελώς σκατά.

Αν και τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον πληρεί όλες τις προϋποθέσεις να γίνει ο επόμενος ΥΠΟΙΚ.
Χαίρετε.